Vier op de tien Amsterdammers zijn matig tot zeer eenzaam – las ik in het Parool van 22 september 2015. Dat is 40% van de mensen! En het gaat allang niet meer alleen om eenzame ouderen, eenzaamheid komt voor onder alle leeftijdsgroepen.

Afgelopen week bezocht ik de 81-jarige Carolina Stoffels in het OLVG in Oost. Ik kende haar helemaal niet, maar ik zag een oproep op Facebook die door één van mijn vrienden was gedeeld. De oproep was gemaakt door Fred, de kamergenoot van mevrouw Stoffels. Hij merkte dat ze geen bezoek kreeg, behalve van haar 87-jarige man. Vervelend, want mevrouw Stoffels moet een flinke tijd in het ziekenhuis blijven. Afgelopen week werd een beenbreuk hersteld en volgende week wordt één van haar hartkleppen vervangen.

Mevrouw Stoffels vertelde me dat veel mensen haar kennen in haar buurtje. Maar niemand kwam op ziekenbezoek. Dat is kennelijk ook eenzaamheid. Mensen die wel wéten dat je bestaat en je groeten in de supermarkt, maar daar blijft het dan ook bij. De contacten die je hebt zijn niet erg waardevol en tijdens zo’n ziekenhuisopname wordt dat pijnlijk zichtbaar.

De actie van Fred heeft bijzonder goed uitgepakt. Ik trof mevrouw Stoffels aan in haar bed omringd door talloze bossen bloemen, honderden kaarten en de spontane bezoekers (zoals ik) liepen af en aan. Mevrouw Stoffels huilde soms een beetje van geluk, maar ook van verdriet – zo vertrouwde ze me toe. Wildvreemde mensen namen de moeite om langs te komen en de mensen uit haar buurtje lieten haar zitten. “Zo leer je je vrienden kennen” zei ze me.

Mevrouw Stoffels heeft inmiddels aardig wat aandacht en het is te hopen dat daar nieuwe vriendschappen uit voortkomen, want anders is het kort, krachtig en snel voorbij.

Misschien voel jij je ook wel eenzaam en woon je in de wijk waar ik ben komen werken: Transvaal. Laat het me gerust weten, dan kom ik op de koffie  óf als dat een beetje té spannend is, dan drinken we eerst eens koffie in een gezellige koffietent. Geen mens is het waard om eenzaam te zijn!